نمي دانم پس از مرگم که آيد بر مزار من ؟؟
که بنشيند به سوگ من ؟؟
سيه چشمي , سيه بر تن کند يا نه !!
ولي سوگند ,
تو را سوگند به جان دلبرت سوگند,
مرا هم ياد کن آن شب
که من در زير خاک سرد تنهايي , تنهايم !!

نمی خواستم این مطلب رو آپ کنم. چند تا دلیل داره که نمیدونم بیشتر به خاطر کدومش بوده.

( شاید هم هیچ کدوم )

 اول اینکه: فکر میکردم نظر و عقیدهء شما دربارهء من و شخصیتم عوض میشه.

(گر چه هرگز ندیدمتون و شما هم منو ندیدید. نمی شناسمتون و نمی شناسینم.اما هرگز دلم

نخواسته کسی درموردم فکر دیگه ای بکنه. حتی با این شرایط )

دوم: تقریبا تصمیم گرفته بودم اینجا رو پاک کنم از ایام گذشته و هر چه تلخی مربوط به دیروزه. تا شاید به  خودم کمک کنم که بیشتر و بهتر فراموشش کنم..

شبی که قرار بود که ازش جدابشم یااینکه بهتره زیاد دور نریم ان روز که من سم خوردم وخواستم خود کشی کنم همان روز که این مطلب رو زدم، از سیاه ترین و وحشتناک ترین شبهای تمام زندگیم بود. من شعله های سوزان قلبم رو که تمام وجودم رو خاکستر کرده بود به وضوح میدیدم و حس میکردم. اون شب، شبی بود که "اون" و این مردیکه خدانشناس که من تمام زندگیم را به حساب اعتماد  واینکه من به او یقین کاملی داشته بودم  و از هر نظر برایم درستکارو امین میدانستم. با یه غفلت من  و چون مسئول و رئیس کاریم بود منو به ماموریت فرستاده ووقتی من انها را غافلگیر کرده بودم ان دو را کنار هم دیدم ومچ هردو ادمهایی که من انها را دوست میداشتم انها را میپرستیدم از همه مهمتر همسر من که نمی دانم چه طور تونسته با من اینجوری بکنه ؟

بگذریم از اینها خدا میداند توصیفش برای من خیلی سخته نمی دانم من چه بگویم و چه بنویسم.

( اگه از نوشتن ادامهء قصهء زندگیم منصرف نشده بودم به خوبی می فهمیدید که مهمترین و بزرگترین

عامل جدایی من و " اون " و نابودی زندگی که اونهمه انتظارش رو کشیده بودم،  " اون حاجی ودسیسه هایی و نفاق و بی شرف بودنش و بد ذاتی او زرنگیو خریدن افراد به وسیله زبون چرب و نرمش ودخالتهای بیجا و بی موردش بودو در اخر سادگی و خریتی من بود. و البته حسادتی که فکر میکنم از ازل توی ذاتش وجود داشته

اون شب صدای نالهء قلبم رو می شنیدم و باران اشک بود که صورتم رو خیس میکرد. نمی تونستم

بفهمم چطور میشه یک آدم زخمی و مهمتر از اون یکمرد بی خانواده که از قدرت مهر و عاطفهء بیشتر و محکم تری نسبت به همه برخوردار هست، اونهمه بد بشه. تا جایی که بعد از یک سال و چند ماه و با وجود اینکه توی بازی ای که با من شروع کرده بود ( و هیچ وقت بازیگرش نبودم )، بالاخره برنده بشه و هنوز دست از بدجنسی و آتیش سوزوندن برنداره!

اون شب نماز شکر خوندم و لبهام به اسم قشنگ و مبارک خدا معطر شد. ( عادتمه که در لحظه های

پریشانی روح و قلبم حتما نماز شکر بخونم تا یادم نره که در همه حال، حتی در سخت ترین شرایط هم

باید ممنونش باشم. )

بعد از نماز همونطوری که توی مطلب دو پست قبل هم آوردم، قرآن رو توی دستم گرفتم و در حالیکه به

پهنای صورتم اشک می ریختم با معبودم درد دل کردم:

« تو میدونی که بیگناه بودم و میبینی بدجنسی های مردی که چقدر با خلوص تام نیتم  واعتمادی که بهش داشتم باعث نابودی زندگیم بود هنوز هم ادامه داره دلم رو سوزونده. خدایا دلش رو بسوزون )

 کتاب رو باز کردم: «بدکاران و گناهکاران را به عذابی سخت دچار میکنیم» و قوم عاد و ثمود و لوط رو مثال

زده بود و در آخر ازم خواسته بود که عجله نکنم.صادقانه بگم از اینکه فهمیدم اون مرد به زودی تقاص ظلمهایی رو که در حق من کرده پس میده و دل خودش هم خواهد سوخت، غرق شادی شدم. اما اعتراف میکنم که از صراحت بیش از اندازهء جوابی که خدا بهم داده بود خوف کردم.

اون شب تمام حس و حالم رو به اینجا منتقل کردم و در آخر گفتم که منتظر روزی هستم که خداوند به

وعده ای که بهم داده عمل کنه.اون هیچ وقت بدقولی نمیکنه و به قولی که به من داده بود هم عمل کرد اما برخلاف چیزی که تصور میکردم

و قبلا نوشته بودم، اتفاقی که افتاده اصلا قشنگ نیست.

توی محل کارم بودم همه بهم احترام میزاشتند به قولی من امین و دست راستش بودم  و میگفت تا زمانی که من اینجام شما چشمان من هستید و من همه را باور کردم  وبعد از مدتی خنجری زد که اون ور سرش ناپیداست  هر چقدر داد  زدم گفتم  ولی کسی صدایم را نشنید وحقم ضایع شدخدا میدونه چه حالی شدم و چه غمی توی دلم خونه کرد.

اون بی شرف دلم رو سوزوند و من از خدا خواستم که دلش رو بسوزونه و خدا هم حرف دلم را گوش میکنه و یه روز حالا دیر یا زود همون دل کثیفشو میسوزونه. اما همون خدا

رو شاهد می گیرم که هیچ وقت نمی خواستم دلش اونجوری که منو سوزوند و بهم خیانت کرد  و منو بدبخت واواره کوچه پس کوچه ها کرد را اینجوری و همیشه نفرین کنم به خاطر از دست دادن تمام زندگیم باید مجازات بشه ودلش بسوزه.

من راضی به  دل شکستن  و ظلم کردن به دیگران  نیستم و نبودم. جزدلم میخواهد این مردک خدانشناس اه منو بگیره ودچار مریضی لا علاج کرفتار بشه و همه از وجودش عاجز بشن(انشاء الله) چون کسی  بود که دلم و آرزوهام رو به کام مرگ فرستاده ب 

من خوشحالم!! ..

خوشحالم از اینکه اون مرد تا ابد داغدار خواهد بود و شعله های قلبش هیچ وقت خاموش نخواهد شد.

خوشحالم از اینکه خدا هم به بیگناهی من مهر تایید میزنه و اونقدر لایقم میدونه که به تمنای دلم پاسخ  میده.

( که فقط مردن قلب کسی بود که قلبم رو کشته بود و به خدا سوگند که نه هیچ چیز دیگه! )

بهم میگن حق تو بوده و خدا آه تو رو آتیش کرد والان  توی دل وجودش انداخت.

و  تو خواب دارم فکر میکنم که لباسدومادی من آماده بود و اتاقی که قرار بود زندگیم رو توش شروع کنم.همونطور که

لباس دامادی اون مردیکه آماده بود و حجلهء عروسیش هم!

( من به اون لباس و به اتاقم و به هیچ چیز فکر نمیکنم. منظورم از نوشتن این چیزها، تاکید و حتی یادآوری

عدالتِ پنهان خداوند هست )

دیگه به اون صورت به " اون " و به گذشته ای که باهاش داشتم فکر نمیکنم (گر چه دلم هنوز از مهرش خالیو هنوز هم با خاکستر بودن هم فاصله ای نیست ) و میتونم بگم که تونستم با کمک خدا و آرامشی که بهم داده بحران وحشتناک زندگیم رو پشت سر بذارم. اما میسوزم از اینکه اون دوست به ظاهر خوبم که چقدر بهش اعتماد کرده بودم همون رئیس کاری  سابقم هنوز هم در پی بیشتر سوزوندن دلم و آزار روحم هست. و جدا که خیلی هم توی این راه و تمام کارهای پست و پلید موفق بوده وهیچوقت تو این ضمینه دم به تله نمیده.

 به احتمال زیاد من رو موجودی سنگدل و بیرحم فرض میکنید،به خاطر چیزی که از خدا خواستم و به دلیل

خوشحالیم که علتش درخواست اجابتم هست. اما شما هیچ کدوم جای من نیستید و به طور قطع نمیتونید 

کاملا درکم کنید و بفهمید که چه به سرم و دلم گذشت.

     و دیگه اینکه:

     دل کسی رو نشکنید و نه خدا و نه بندهء خدا رو از خودتون نرنجونید

حالا تمام روزهام وشبهام شده

ولی اونها که این چیزا رو نمیفهمند و نمیدونن و فقط به گور اول تا اخرم

من با اینکه یه پسرم  باز دیگه جون ندارم  واز همه بیزار شدم   ودیگه هم با خدا هم قهرم

عزیزانم کی میگه خدا وجود دارد؟ به نظرم که خدا مرده یا اگه هست چرا صدای ما جونا رو نیشنوه من مرتب به تمام وبلاگهای دوستانم سر میزنم ولی با مشکلاتی بدتر از مشکلاتم روبرو میشم وکسی نیست صدای این عزیزان رو بشنوه  ما از بس که داد زدیم و صدا زدیم خدا ی من  به خدا صدامون گرفته شده

خدایا من کفر نمیگم یا اگر ههم گفتم تو کفر منوبپذیر  والله به اسمت قسم دیگر توان این هم مشکلات و دوریش را ندارم

خدایا این انصافه خدایا پس انصافت کو؟ 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زخمی تر از همیشه،از درددل سپردن

سر خورده بودم ازعشق،در انتظار مردن

باقامتی شکسته،ازکوله باری پردرد

درجستجوی مرهم،راهی شدم زیارت

رفتم برای گریه،رفتم برای فریاد

مرهم مراد من بود،کعبه تورا به من داد

ای ازخدا رسیده،ای تمام عشقی

درجسم خالی من،روحم کلام عشقی

ای که همه شفاهی،درحین بیریاحی

پیش تو مثل کاهم،تومثل کهربایی

هر زره از دلم را،با حوصله زدی بند

ای چینی شکسته،از توگرفته پیوند

ای تکیه گاه گریه ،ای همصدای فریاد

ای اسم تازه من،کعبه تورا به من داد

من از سو رغیب شکستم،اماهنوز طلایی

طوفان حریف من نیست،وقتی توناخدایی

بالاتر از شفاهی،ازهرچه بد رهایی

ی شکل تازه عشق،توهدیه خدایی

باتونفس کشیدنیعنی غزل شنیدن

رفتن به اوج قصه،بی بال وپر پریدن.